Menu
Stosunki polsko-niemieckie w początkach istnienia państwa Polskiego
Stosunki polsko-niemieckie na początku istnienia państwa polskiego układały się niczym w kalejdoskopie. Kiedy to na tronie niemieckim zasiadał cesarz Otto III cechowała je wzajemna przyjaźń. Do Polski przybywało wielu biskupów, którzy wspomagali raczkujący jeszcze Kościół w Polsce. Otto III uważany jest za jednego z prekursorów integracji europejskiej posiadał własną wizję polityki zagranicznej. Pragnął on utworzyć w Europie uniwersalistyczne cesarstwo, które składałoby się z kilku prowincji, jedną z nich miała być Sclavinia, w której Polska odgrywałaby kluczową rolę. Dowodem na przyjacielskie stosunki Ottona III z polskim władcą jest słynny zjazd gnieźnieński, który miał miejsce w roku 1000. Wtedy to cesarz Niemiec niejako namaścił księcia Polski Bolesława Chrobrego. Podjęto także decyzje o utworzeniu arcybiskupstwa w Gnieźnie, tym samym Kościół w Polsce stopniowo uniezależniał się od Kościoła w Niemczech. Następcą Ottona III był Henryk II, którego koncepcja polityki zagranicznej była całkowicie odmienna. Pragnął on raczej podbić państwo Polskie, aby potem włączyć je do Rzeszy. Z tego powodu wybuchła wojna, która z przerwami trwała aż do roku 1018. Zwycięstwo odnieśli Polacy. Kiedy Henryk II zmarł, Bolesław Chrobry wykorzystał okazję i koronował się na króla, stając się tym samym pierwszym w historii królem Polski.